... คุณเคยมีเพื่อนสนิทสักคนไหม คนที่มันบ้าๆ บอๆ แต่กล้าลุยกับคุณทุกสถานการณ์ แม้ว่าคุณจะไม่เหลือใครเลย ไม่ว่าจะไม่มีใครเห็นด้วยกับคุณ ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องถูกหรือผิด ถึงไหนถึงกัน

.. เวลาที่คุณอยู่ใกล้มัน คุณเองก็บ้าบอไปกับมันด้วย คุณกลายเป็นเด็กในร่างยักษ์ หลุดพ้นจากขอบเขต กฏเกณฑ์ บ้าๆ บอๆ ในหัวของคุณเต็มไปด้วยจินตนาการ โครงการณ์ร้อยแปดพันเก้าที่คุณจะทำกับมัน

.. คนที่มีเรื่องเล่าสู่กันฟังไม่รู้จบ คนที่คุณไม่ต้องคอยแคร์ความรู้สึกมันสักเท่าไหร่ มันทำให้คุณเป็นตัวของตัวเอง คนที่ค่อยๆ หายตัวไปในกาลเวลา แต่แว๊บ..เข้ามาเสมอเวลาที่คุณอ่อนแอ คนที่คุณคอยเล่าพฤติกรรมแปลกของมัน ให้คนอื่นฟังเสมอๆ

.. วันนี้…เพื่อนคนนั้นของคุณอยู่ที่ไหน ยังอยู่ใกล้ๆ คุณอยู่หรือเปล่า คุณยังโทรหามันอยู่ไหม มันยังบ้าๆ บอๆ อยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า หรือว่าคุณเองที่มีความบ้าในเลือดน้อยลง คุณไม่เจอมันนานแค่ไหนแล้ว ไม่ได้มองตาคุยกันนานแค่ไหน
.. นานแค่ไหนที่คุณไม่ได้สัมผัสเพื่อนของคุณอย ่างเดิม หรือคุณเองก็ลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว ที่คุณไม่กล้าวิ่งไล่เตะมัน อย่าอ้างว่าคุณอายุมากขึ้น ที่คุณไม่กล้าแย่งของกินจากมือมัน อย่าอ้างว่าคุณมีมรรยาท คุณกลับไปเยี่ยมบ้านต่างจังหวัดโดยไม่ชวนมัน อย่าอ้างว่าถึงชวนมันก็คงไม่ว่าง

.. อะไรที่เปลี่ยนไป เวลา…หรือความรู้สึก… สังคม..หรือความสัมพันธ์... อะไรที่เปลี่ยนแปลง คุณ…หรือเขา..หรือใคร.. คุณถามตัวเองหรือเปล่า หรือรอให้ใครถาม รู้สึกอย่างไรที่เขาเปลี่ยนไป แล้วเคยถามเขาไหม เขารู้สึกอย่างไรที่คุณเปลี่ยนไป ระหว่างคุณ..

.. หากเกิดคำถามเหล่านี้ขึ้นในใจ ไม่ว่าคุณจะมีคำตอบหรือไม่ ไม่ว่าคุณจะต้องการคำตอบหรือเปล่า ขอบเขตหรือกฏเกณฑ์ที่คุณไม่เคยมีกับเพื่อนคนนี้ มันเกิดขึ้นแล้วต่อหน้าต่อตาคุณ แต่คุณก็ตอบกับตัวเองว่า ”ช่างมัน” ปล่อยให้เพื่อนคนนึงกลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนต่อไป ........แต่ถ้าคุณไม่เคยตั้งคำถามเหล่านี้เลย รู้ไว้ด้วย คุณเสียเพื่อนดีๆ ไปคนนึง และโลกนี้มีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกคน



ปล. คุณรู้ไหม ขณะที่คุณกำลังนั่งอยู่ตรงนี้ เพื่อนคนนั้นของคุณ อาจจะถามตัวเองอยู ่ก็ได้ ว่ามันทำผิดอะไร...กรุณาส่งมันให้กับคนที่คุณคิดว่าคนๆนั้นเป็นเพื่อนของคุณ......................เพื่อเพื่อนที่รักคุณจะได้ไม่หายไป

>>>ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา
>>>เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้
>>>และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน
>>> 
>>>บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า
>>>สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว
>>>ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน
>>>มากกว่าการได้รับรู้ความจริง
>>>การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า...
>>>เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4...
>>>และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า...
>>>ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย 
>>> 
>>>แต่โปรดจำไว้เถอะว่า
>>>หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ
>>>พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว
>>>โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้...
>>> 
>>>ก็จงชอบต่อไปเถอะ
>>>การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม
>>>"การตัดใจ"ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย
>>>ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยามที่คุณได้สบตาเค้า
>>>กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า
>>>อันไหนมันหนักหนากว่ากัน
>>> 
>>>อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป...
>>>อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้...
>>>อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน
>>> 
>>>แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง
>>>ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป
>>>แต่ก็ยังได้พบ...
>>> 
>>>ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา
>>>แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป...
>>> 
>>>ยิ้มให้กับโชคชะตา 
>>>ที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน
>>> 
>>>คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง
>>>คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว
>>> 
>>>คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง...
>>>คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...และร้องไห้ได้มากมาย...
>>> 
>>> 
>>>คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า
>>>ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น...ให้กลายเป็นวันที่สดใส
>>>เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ?
>>> 
>>>แค่การได้เห็นคนที่เรารัก
>>>ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุด
>>>...นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ 
>>>    
>>>**ส่งข้อความนี้ไปให้คนที่คุณรู้สึกดีกับเค้าและพร้อมที่จะเป็นเพื่อนเค้าตลอดไป**